On yedi sene önce işlenen Münevver KARABULUT cinayeti ülke gündeminde büyük bir infial yaratmıştı. Bu cinayete tepkiler çok büyüktü. Toplumun her kesiminden insan bu cinayete karşı ses yükseltmiş, öfkesini dile getirmişti. Bu cinayetin kadına yönelik şiddet ve cinayetler konusunda bir kırılma noktası olur diye düşünülmüştü. Ama arkasından gelen Özgecan ASLAN, Emine BULUT gibi binlerce kadın canice öldürüldü.
Tüm bu cinayetlerin sonucunda herkes doğal olarak bu cinayetlere son vermek için somut adımlar atılacağını caydırıcı cezaların uygulanacağını, kadınların artık korkmadan yaşayacaklarını düşündü.
İstanbul Sözleşmesi’nin uygulaması ile beraber ilk yıllarda kadına karşı yönelik ve şiddette ciddi bir düşüş oldu ancak zamanla sözleşme maddelerinin uygulanmadı ve en sonunda Türkiye sözleşmeden tamamen çekildi.
Gelinen noktada failler de bu durum bir rahatlamaya sebebiyet verdi. Kadınlar kendi kaderlerine, faillerin insafına terk edildi. Peki biz kadınlar olarak bunu hakediyor muyuz? Kendi ayaklarımızın üzerinde durmak, kendi hayatımızı yaşamak istememiz yasak mı, suç mu? Tabiki HAYIR!
İstenmiş olsaydı pek çok kadın cinayeti önlenebilirdi. İşte bu yüzden KADIN CİNAYETLERİ POLİTİKTİR!
Haftaya görüşmek dileğiyle. Sağlıcakla kalın.
YORUMLAR